Mijn vader was een geluksvogel

Het is een donkere druilerige dag, wanneer ik samen met mijn collega naar het uitvaartcentrum rijd om een vader, schoonvader en opa op te halen. Vandaag nemen zijn dierbaren afscheid van hem op een van de donkere dagen voor kerst.
Meneer ligt in een zelf gemaakte kist, die met vakmanschap en liefde is gemaakt en met warme handen liefdevol is bekleed met een mooie stof en zachte kussens.
We rijden naar het woonhuis van meneer, nog een keer naar het huis waar zoveel liefde was al die jaren. Waar zijn kinderen een prachtige jeugd kregen en waar de liefde voor elkaar duidelijk zichtbaar en voelbaar was. Drie jaar geleden kwam hij alleen te staan, nadat zijn vrouw, de moeder van zijn kinderen overleed. Hij pakte de draad van het leven goed op en zorgde goed voor zichzelf.
We formeren de rouwstoet en voor de auto uit loop ik de straat uit. Terwijl ik naar rechts kijk zie ik een groene specht die met de rouwauto meevliegt. Hoe bijzonder, een prachtige vogel is het. Hij vliegt mee en steekt de weg over. In een hoge boom wacht hij totdat ik de auto instap en we onze rit vervolgen. Nog even blijft hij zitten en vliegt dan terug naar het woonhuis. Het is een kadootje om dit natuurschoon te mogen zien en ik vraag me af wat deze vogel ons wil vertellen.
In de aula van het crematorium vertellen de zoons liefdevol over hun vader. Een van de zoons begint zijn verhaal; mijn vader was een geluksvogel!